Dedecigim,
Nasil baslamaliyim bilmiyorum. Sensizlik cok zor. Icimde bir bosluk olusturdu yoklugun hep sizliyor. Bazen seni gorur gibi oluyorum veya o gulusun o sesin yankilaniyor kulaklarimda. Seni cok ozledim. Yokluklugunu, eksikligini anlatacak kelimeler yok, hicbiri yeterli kalmaz bunu anlatmaya. Oyle gozlerimi kapatiyorum; sanki seni o karanlikta bulup cikaracakmisim ve beraber aydinliga kavusacakmisiz gibi sonra gozlerimi aciyorum karsimda senin o sen sakrak yuzunu gormeyi o guzel sesini duymaya calisiyorum; ama yok aci gercekle yuzlesmek zorunda kaliyorum. Beni birakip, gittigin gercegine hala inanamiyorum. Oysa onumuzde gecirecigimiz daha cok vakit varken. Seni kaybettikten, hayatimdan kuyruklu bir yildiz gibi kayip gittikten sonra bile insanlar bana gelip boylesinin daha iyi oldugunu, o durum da yasamaktansa huzura kavusmanin daha iyi oldugunu soylediler. Ben sana daha doyamamistim oysa ki dede. Ya Esma, onu hic dusundun mu? Ileride arkadaslari ona deden nasildi diye sorduklarinda Esma, torunun, senin hakkinda cok sey soylemeyecek. Bu haksizlik degil mi dede? Ne yapacak kardesim sensiz? Peki ya ben dede beni hic dusundun mu veya arkanda biraktiklarin babanem, babam....?
1 yorum:
Edacim, hepimiz dedemi cok ozluyoruz, senin gibi.. Tek tesellimiz ise daha iyi bir yerde oldugunu dusunmek. Son zamanlarda o kadar yaslanmisti ki, o kadar kendisi gibi degildi ki - ben de gitmenin onun icin daha iyi oldugunu dusunuyorum.. Cok uzucu, ama boyle, napalim..
Olumu kabullenmek de bir erdemdir edacim, esma da, diger herkes gibi guzel anilairini hatirlayacak dedemin, hatirlayamadiklarini da bizlerden dineyecek. tek avuntumuz bu :)
Yorum Gönder